Twardość wody - właściwość wody wynikająca z obecności w wodzie składników mineralnych, głównie węglanów, wodorowęglanów, chlorków, siarczanów(VI) oraz krzemianów wapnia i magnezu.

Ze względu na ilość i jakość znajdujących się w wodzie jonów rozróżnia się twardość wody:

– przemijającą (węglanową) – pochodzącą przede wszystkim od węglanów i wodorowęglanów wapnia i magnezu, które podczas gotowania są wytrącane w postaci osadu

– nieprzemijającą (niewęglanową) – która jest spowodowana obecnością siarczanów, chlorków, azotanów(V) i innych rozpuszczalnych soli głównie wapnia i magnezu, które pozostają w wodzie po jej przegotowaniu.

Ponadto wyróżniamy:

– twardość wapniową – wywołaną rozpuszczalnymi solami wapnia,

– twardość magnezową – wywołaną solami magnezu,

– twardość ogólną – stanowi sumę twardości węglanowej i niewęglanowej.

Twardość wody wyrażona jest najczęściej w stopniach niemieckich (°dH) lub w miligramach węglanu wapnia (CaCO3) na litr wody (mg/l). (1°dH= 17,86 mg CaCO3)

Woda dostarczana przez przedsiębiorstwa wodociągowe, lub woda z własnych ujęć studziennych ma różną twardość -  w zależności od regionu kraju,. Przeciętna twardość to od 15odH do 20odH. Woda o tej wartości twardości powoduje osadzanie się tzw. kamienia kotłowego w instalacjach i urządzeniach w których woda jest podgrzewana (np. w instalacjach CO i czajnikach). W przypadku instalacji wodnych osadzający się węglan wapnia powoduje straty energii cieplnej oraz awarie instalacji. Tego typu problemy ujawniają się z reguły po kilku latach eksploatowania instalacji, choć pierwsze objawy mogą wystąpić wcześniej (np. często przepalająca się grzałka elektryczna w piecu lub też zatykające się sitka w bateriach). Węglan wapnia jest przyczyną białych plam i nalotu na umywalkach i zlewozmywakach. Widać to głównie na chromowanych elementach armatury lub kabinach prysznicowych.